Travelling Incognito: Chapter 1

Kaya eto siya ngayon sa NAIA Terminal 3 at matiyagang hinihintay ang mga kaibigan niyang talagang malapit nang ma-late.

Noong gabing nag-text siya sa mga kaibigan.  Halos walang tanong ang mga ito kung bakit siya bigla na lang nagsabing magbabakasyon siya.  Alam kasi ng mga ito na workaholic siya at di mahilig sa galaan.  Pero kung tutuusin, si Mhy lang naman ang talagang lagalag sa kanila.  Ito kasi ang travel writer sa apat.

Akala niya tatanggapin lang ng mga kaibigan ang di niya pagpapaliwanag... at as usual, mali siya.  Tulog pa siya nang dumugin ng mga ito at maingay na nagde-demand ng ekplenasyon sa biglaan niyang desisyon.  Sino nga ba ang lolokohin niya? Matatalino ‘tong mga ito, eh.

Gayon pa man, di niya sinabi ang nangyari noong gabi.  Masyado pang sariwa ang sugat at di niya makakaya kung sakaling maawa ang mga ito.  Di siya komportable na may naaawa sa kaniya.  Di niya matandaan ang ugat ng ganoong pakiramdam pero, talagang ayaw niya na kinaaawaaan siya kahit ng sariling pamilya.

Sinabi na lang niyang gusto lang niyang magbakasyon kasi nagkakaroon na siya ng writer’s block, which is enough of a valid reason para sa mga co-writers niya.  Kaso, from time-to-time nararamdaman niya ang mga mapanuring titig ng mga ito kahit nagtatawanan sila habang nagkukwentuhan. 

Buong araw nilaan nila sa pagpaplano.  Sabi naman ng mga ito wala silang on going project.  Si Mhy naman nagsabing gagawing oportunidad ang bakasyon nila para magsulat ng articles about sa mga resorts sa Thailand.  Di pa raw siya nakakarating dito kasi di niya sinasali sa listahan.  Feeling niya nasa Pilipinas din lang siya, pero kinukunsidera na niya dahil maliban sa maraming nage-endorse sa kaniya ng kagandahan ng Thailand, sasamantalahin na rin niya di umano ang oportunidad na naroon kami. 

Sa loob ng isang araw kasama ng mga kaibigan, nakalimutan ni Mischele ang nangyari.  Masyado silang naging busy.  Umorder sila ng tickets thru online at maswerteng nakakuha ng flight to Bangkok sa gabi ng susunod na araw.  Napagkasunduan ng lahat na magstay sa Sofitel So Hotel, mga isang linggo sila doon.  After sa Bangkok, pupunta sila ng Phuket. Nagbook na rin sila ng hotel reservation sa isang resort sa Phuket na pinili ni Mischele dahil lang ang pangalan nito ay ang pangalan ng kaniyang paboritong kulay na Indigo, na sinegundahan naman ni Kriza dahil paborito rin niya ang perlas na nakakabit rin sa pangalan ng nasabing resort.

Pagkatapos mananghalian, sama-sama silang nag-shopping ng mga gamit.  Tight ang schedule nila dahil nga kinabukasan na ang flight nila.  Nakaraos naman siya buong maghapon. Pagkawi niya, halos bagsak na si Mischele pero dumaloy nanaman ang adrenaline sa buo niyang katawan nang sabihin ni Alice na nagpunta ang kaniyang “Kuya Fritz” at may pinabibigay.

Nakita niya ang kahon na nakaupo sa gitna mismo ng kama niya.  Alam na niya ang mga laman niyon kahit di pa niya buksan.  Kaso parang gusto niyang sinasampal pa siya ng katotohanan kaya binuksan  pa rin niya.  Mayamaya pa, naramdaman na lang niya na basa na pala ang kaniyang magkabilang pisngi habang ang kapatid niya ay nakatingin lang sa kaniya.

Naputol ang pagmumuni-muni ni Mischele nang marinig niya ang boses ni Kriza mula sa kaniyang kanan.         

“Mischele Anastasia J. Cenon!”

Hila nito ang isang purple na maleta at may isang malaking hot-pink shoulder bag na nakasukbit sa balikat.  Hindi matangkad si Kriza, flat 5’ lang ito kaya kakatwang tingnan na malalaki ang mga bagaheng dala-dala.  Bagama’t halos matabunan, poise pa rin ito sa paglalakad.  Smart pa rin ang dating sa pony-tail hairdo with matching sun glasses.  Napahawak tuloy siya sa buhok niya para icheck kung okay ang ayos ng buhok.

“Parang rumarampa lang, ha.  Bakit ata ang laki ng bag mo ngayon?” tukso niya sa bagong dating.

Napaismid si Kriza, sabay dila.  “Ikaw nga diyan eh floral ang damit.  Feeling girlaloo ka ngayon?”

Kagabi, lingid sa kaalaman ni Mischele, tinext ni Alice ang mga kaibigan ng kaniyang ate.  Pinagbilin ng munting bata ang nakatatandang kapatid dahil may pinagdaraanang daw itong mabigat, sabay kwento ng mga detalye. Pumunta raw sa kanila si kuya Fritz niya at may ibiniling kahon.   Nagpaalam din daw ito sa kaniya at baka matagalan bago sila magkita.  Noong dumating ang ate niya at sinabing may ipinabibigay na kahon ang boyfriend, nagulat siyang iniyakan nito ang kahon.

Napailing na lang si Kriza.  Pagka-message pa lang sa kanila ni Mischele, naamoy na nilang tatlo nina Mhy at Athena na may problema nga ito, subalit hindi pa rin nito nakuhang sabihin sa kanila.  Alam nila ang tungkol sa “awa” issue ni Mischele kaya nanatili munang pinid ang kanilang mga bibig.  Pero pangako ni Kriza sa sarili na tutulungan niyang maka-get over ang kaibigan sa lalong madaling panahon.

“Bakit, Krizh? Bagay naman, ah.” Singit naman ni Athena na biglang sumulpot kasama ni Mhy. 

“Tigilan niyo nga ako!” inis na saway ni Mischele at namula.  First time kasi niyang nagsuot ng floral.  Wala lang... gusto lang niyang maiba.  Tutal ang bakasyong ito ay hudyat ng kaniyang pagbabagong buhay.  Bagong buhay na wala si Fritz.

“O, siya... tigilan niyo yan.  Picture muna.”  Sabay kuha ng candid shot ni Mhy sa tatlong nagtutuksuhan. 

Ilang oras ang lumipas na di naman nila alintana dahil sa naging busy sila sa pagpapacheck ng baggage at pagdadaldalan, hanggang sa tinawag ang mga passengers bound for Bangkok, Thailand. 

Layu-layo ang mga seating assignment ng magkakaibigan pero swerteng magkasama sina Athena at Kriza.  Okay naman kay Mischele ang posisyon niya dahil sa tabi siya ng bintana.  Halos di niya nga pansin ang mestizong katabi niya na tinitingnan siya sa kabila ng malalaki at madilim nitong shades.

Nang mag-take off at nagkaroon ng turbulence, medyo kinabahan siya.  Marahil, kitang-kita ang pamumutla ng kaniyang mukha kaya narinig niya ang katabi niyang nagtatanong kung okay lang siya.

“Yes, don’t worry.  It’s just that I’m uncomfortable about turbulence,” dagli niyang sagot sa katabi.  Noon lang niya napansin ito at nanlaki ang mga mata niya nang ma-realize ang isang bagay...

“Oh-em-geee! You’re Liam Rodriguez!” Dinig ng buong coach nila  sinabi niya at mayamaya pa’y may komosyon na.  Dahil celebrity endorser ito ng airlines na maghahatid sa kaniya sa Bangkok, inimbita si Liam sa mas exclusive sa coach kahit na ang ibig sabihin noon ay maiiwan ang mga kasamahan niya.  

Nakita ni Mischele na nailing sa pagkadismaya ang sikat na aktor at narinig niyang bumulong ito ng:

“So much for my travelling incognito.”

Somehow, she felt worse than ever.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

           

Natulog si Mischele sa loob ng anim na oras na biyahe.  Siningil na yata siya ng kapaguran dahil sa halos dalawang araw na walang tulog. 

Habang natutulog siya, nagawa ni Mhy na kumbinsihin ang flight attendant na ilipat siya sa tabi ni Mischele.  Actually, the perfect word description would be: She flirted her way into achieving her goal.  What Myra wants, Myra gets. 

Masaya siyang kumuha ng picture ng natutulog na si Mischele (for future reference) at nagbuklat ng mga magazine habang nakikinig sa kaniyang playlist na usually ay rock music from her favorite band, The Wanted.  Wala lang... di rin siya makapag-concentrate sa kung ano mang puwedeng mabasa.  Umiikot sa isipan niya ang break-up nina Fritz at Mischele.  Halos sasabog na siya sa kuryosidad pero natutulog ang kaibigan niya, at di rin naman ito nagsasabi pa ng tungkol sa nangyari. Nag-iinit na ang kaniyang kamay na yugyugin ito.  At gigisingin na nga niya sana ito pero napigilan siya ng isang boses na nagsasabing kung puwede raw manghiram ng magazine.

“Miss, puwede ba akong humiram ng magazine?” tanong ng isang lalaking may magandang ngiti.  Hindi niya maiwasang i-mentally note ang matangos nitong ilong, almond-shaped na mga mata at... ang pamatay na ngiti! 

Oh, my God! Ang ngiti! 

Sa loob-loob niya puwedeng commercial model ito ng toothpaste. Parang bakod sa pagkapantay-pantay ang mga mapuputing ngipin nito.  And she’s a sucker for killer smiles.  Nakita naman niyang hindi talaga ito interesado sa binabasa niya pero sige, aniya sa sarili.  It wouldn’t hurt to play his game.

Inabot niya lahat ng mga magazine na nasa back pocket na lagayan ng mga babasahin, dahilan kaya natawa ang estranghero sa ginawa niya.  In fairness, maganda ang quality ng boses nito.  Napaisip siya tuloy kung maganda rin kaya ang boses nito. 

“Actually, I’m not interested with the magazines. “ Makahulugan ang ngiti nito.

“By the way, the name’s France,” pagpapakilala nito at in-offer ang kamay.

“Myra Ventura.” Inabot din niya ang kamay niya for a handshake pero imbes na kamayan siya nito, he gently brushed his lips on the knuckles of her hands. 

Kinilig siya sa ginawa ni France pero hinanda niya ang sarili.  Sanay na siya sa mga ganitong lalaki.  Di niya rin maintindihan ang sarili.  Talagang magnet siya ng mga ganitong lalaki, kaya natuto na lang siyang makipaglaro.  Pero sa dinami-dami ng mga naging laro niya, wala man lang siyang nagawang seryosohin. 

May vacant seat sa tabi niya, ‘yung upuang nasa tabi ng aisle.  Pangahas itong lumipat sa tabi niya, ngising lobo.  Sikreto siyang napaismid.  Isa pa kasi sa mga katangian ng mga lalaking naa-attract niya, feeling nila madali siyang mauto.

“Your friends seems to be exhausted.  Kung sa bagay, makatabi mo ang isang tulad ni Liam, talagang nakakapagod un kahit na ilang segundo lang,” sabi nito pagkatapos ngusuin ang natutulog na kaibigan.

Siyempre, alam naman ni Mhy na walang tulog ang kaibigan kaya ipinagtanggol niya ito. 

“Nah... she’s not a fan, actually.  Swerte nga ni Liam na nakilala siya ng kaibigan ko, eh.  Halos di nanonood ‘yan ng TV.”

“Really? That’s fascinating.  Kung sa bagay, di niya nga talaga nakilala o pinansin man lang si Liam for about thirty minutes.  Record breaking na nga iyon.”  At tumawa nanaman ang lalaki.

“I’m just glad na di ka nabighani ni Liam.  Siya na lang kasi ang laging nakikita sa grupo kahit lahat naman kami magagandang lalaki,” komento nito habang nakapatong ang siko sa arm rest ng upuan at nagpangalumbaba.

Ang cuuuuuuute! Sigaw ng saloobin ni Mhy.  Nagdadasal siyang huwag nito marinig ang kabog ng kaniyang puso.  She’s also a photographer kaya marunong siyang mag-appreciate ng magagandang subject at scenery, and this guy beside her is definitely one!

“So, you’re bound for Bangkok? Saang hotel kayo magstay ng mga friends mo?  We’ll be staying at Sofitel’s.”

Napa-tap ang mga daliri ni Mhy sa arm rest ng kaniyang upuan.  May kung anong magandang ideya kasi ang bigla na lamang pumasok sa isip niya.  Di niya naiwasang mangiti. 

“What a coincidence! We’re staying there, too, at least for a week.  Then punta ng Phuket, may reservation na kami sa Indigo Pearl.”

“You know what... sabay na lang kayo sa amin.  Liam’s actually traveling incognito for the sense of normalcy and there’s no better way than the decent company of unadoring females.” 

Napailing si Mhy, hindi dahil sa ayaw niya ng ideya.  Ang totoo, gusto niya ang paroroonan ng usapan.  Sakto ang kaniyang kalkulasyon.  Gayon pa man,  umarte siyang nagdadalawang-isip para naman hindi mamali ng impresyon si France.       

“I don’t know... baka hindi magustuhan ng mga kaibigan ko.  You might get the wrong idea.  Hindi kami mga kaladkaring girls,” wika niya.

           

“No, no, no!  Far from it.  Hindi kami mga bad boys.  It’s just for company.  Magkakasama lang tayong mag-explore ng mga scenery.  Besides, I’m an expert about Thailand,” sabi nito sabay kindat.

Nagpatuloy pa si France.  “Okay, go consult your girl friends.  Here’s my number.  Send me a message sa kung ano mang mapagkasunduan ninyo.”

Inabot ni France ang calling card.

“Okay.  That’s a deal.” Myra agreed.  Pilit niyang kinukubli ang excitement sa mukha niya.  Ang totoo, buo na ang plano sa isip niya.

             

Yeah, this vacation’s one promising ride.

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Samantala, kasulukuyang nanaginip si Mischele ng mga masasayang alaala nila ni Fritz.  Halos lahat ay flashbacks hanggang sa gabing nakipag-break ito sa kaniya.  Sa huling senaryong iyon, nakita niyang nalanta ang mga bougainvilla at mga rosas na mayabong sa hardin ng kanilang paboritong restaurant.

Tinalikuran niyang sandali si Fritz pero hinarap itong muli para sabihin ang mga katagang di niya nagawang sabihin pa.  Subalit laking takot niya nang makita ang nakahandusay na katawan ng dating kasintahan.  Kumalat ang dugo nito sa damuhan at parang nakaporma ang walang buhay nitong pigura sa kakatwang anggulo, suhestiyon na bali-bali ang mga buto.

Di niya alam kung anong gagawin at sasabihin.  Isang walang katagang sigaw lang ang lumabas mula sa kaniya.

Nasa ganoong estado siya nang may mga bisig na yumakap sa kaniya mula sa likuran.  Pilit niya itong inaalis subalit mahigpit ang pagkakayapos ng di kilalang lalaki.  Gusto niyang tumakbo papunta sa kinaroroonan ni Fritz dahil parang lumalayo ng husto ang distansiya nito sa kaniya ngunit wala siyang magawa.

Nilingon niya ang mukha ng pangahas pero nakukubli ito ng anino, dahilan upang di niya makilala ang may-ari nito.

Sumigaw siya ng, “Bitaw! Bitawan mo ako!”  At sa laking gulat niya, walang boses na namutawi mula sa kaniya.  Parang sa silent films.... ganoon ang eksenang nakikita niya.

Continue to the next chapter: CHAPTER 2